Certyfikowany Praktyk: Dominika Futyma

Kategoria: Protokół dr. Kucera

Badanie HRV

Badanie HRV – zmienności zatokowej rytmu serca

Najczęstszym schorzeniem neurometabolicznym u dzieci są dysfunkcje mitochondrialne, które jak podają badania, mogą występować nawet u 70% dzieci mających objawy autystyczne. Większość tych dzieci ma również dysfunkcje autonomicznego układu nerwowego oraz osi podwzgórze-przysadka mózgowa-nadnercza.

Dzięki badaniu HRV można dowiedzieć się czy dziecko:

  • Jest niedotlenione i ma zwiększone zapotrzebowanie na tlen i składniki odżywcze;
  • Ma sprawnie działający autonomiczny układ nerwowy, a jeśli nie, to która część układu jest dominująca;
  • Zmaga się z chronicznym zmęczeniem;
  • Ma wysoki wskaźnik stresu układu, narządów itd, oraz czy jego organizm walczy ze stresem;
  • Ma sprawny układ naczyniowo-sercowy;
  • Sprawnie detoksyfikuje, trawi i wchłania;
  • Ma skutecznie działający układ odpornościowy, endokrynologiczny, hormonalny;
  • Ma w normie marker odpowiadający za komunikację, stosunki socjalne i adaptację na stres;
  • Ma wystarczającą moc regeneracyjną…

Badanie HRV jest uznanym badaniem medycznym, stosowanym głównie przez naukowców i pracowników medycznych w Rosji, Europie i USA. Polskie ośrodki badawcze również korzystają z tego urządzenia. 

Po badaniu otrzymujemy wynik ukazujący stan autonomicznego układu nerwowego w skali od 1 do 10, a następnie zostaje zalecona suplementacja wsparcia mitochondrialnego.

Badanie zmienności rytmu zatokowego serca (HRV) wiele nam mówi. Jest to badanie bez efektu placebo, bezbolesne i trwające dosłownie kilka minut.

Z wyniku badania HRV można wiele wyczytać, nie jest to badanie diagnozujące, ale ukazujące aktualny stan. Okazuje się, że badanie HRV może być również badaniem prognozującym.

Badanie HRV – badanie zmienności rytmu zatokowego serca

Bardzo często otrzymuję od was zapytania czym jest i jak wygląda badanie, które przeprowadzam podczas konsultacji w Mitoterapii. Nagranie, jak wygląda badanie można znaleźć pod linkiem: klik.

Badanie, które wykonuję nazywa się badaniem zmienności rytmu zatokowego serca (po angielsku: heart rate variability – HRV). Nie jest to badanie diagnozujące, ale prognozujące i z powodzeniem jest używane przez specjalistów i naukowców na całym świecie, łącznie z Polską.

Badanie jest związane z rytmem pracy serca generowanym przez podstawowy fizjologiczny ośrodek bodźcotwórczy – węzeł zatokowy. Prostszym językiem pisząc, jest ono przedstawieniem w jaki sposób funkcjonuje autonomiczny układ nerwowy oraz jak modulowana jest czynność serca. Dzięki badaniu możemy ocenić zdolności adaptacyjne.

Badanie HRV nie jest badaniem nowym, jego historia sięga już lat 60-tych XX wieku, kiedy to dwaj naukowcy Hon i Lee zauważyli specyficzną zależność pomiędzy wynikami badania HRV a zagrożeniem płodu. Wtedy to po raz pierwszy zorientowali się, że badanie HRV może być uważane za badanie prognostyczne.

Już w latach 70-tych wykazano, że obniżony wynik HRV jest powiązany ze zwiększonym ryzykiem zgonu u pacjentów, którzy przeżyli zawał serca. 

Ważnym jest fakt, że badanie HRV jest ogólnie stosowane i uznawane, a standardy pomiaru i wytyczne związane z odczytywaniem wyniku zostały ustalone przez międzynarodowe towarzystwa kardiologiczne i elektrofizjologiczne w 1996 roku. 

Karnozyna w przypadku chorób nerek

Pamietam jedną Panią w wieku 60 lat, która od wielu lat zmagała się z chorobami nerek. Niezbyt wierzyła, że coś, co nie jest lekiem może jej pomóc. Po namowie córki, której dziecko prowadziłam, zdecydowała się jednak na suplementacje karnozyną. Po 4 miesiącach rozmawiałam z nią i była bardzo szczęśliwa, ponieważ od wielu lat nie miała tak dobrych wyników. Carnosine Komplex jest teraz jej stałym suplementem, od ponad dwóch lat nie nastąpiło pogorszenie wyników.

Katedra i Klinika Nefrologii Pediatrycznej Akademii Medycznej we Wrocławiu już w 2012 roku wydała szczegółowe opracowanie dotyczące roli karnozyny w chorobach nerek, zwłasz­cza w ostrej niewydolności nerek w przebiegu ich niedokrwienia/reperfuzji, w nefropatii cu­krzycowej, w nefrotoksyczności indukowanej gentamycyną oraz w regulacji ciśnienia tętniczego. 

Sama karnozyna jest naturalnie występującym dipeptydem, produkowanym głównie w mózgu i mięśniach, a występującym w różnych tkankach i narządach m.in. w nerkach, wątrobie, żołądku, centralnym układzie nerwowym. Co ciekawe, karnozyna w surowicy jest natychmiast meta­bolizowana, stąd jej stężenie w tym płynie ustrojowym jest bardzo niskie.

Ogólnie wiadomym jest, że karnozyna:

  • Hamuje powstawanie końcowych produktów zaawansowanej glikacji białek,
  • Hamuje powstawanie wolnych rodników tlenowych, a także syntezę kolagenu VI i fibronektyny przez podocyty i komórki mezangialne w nerkach.
  • Jest naturalnym inhibitorem enzymu konwertują­cego angiotensynę.
  • Utrzymuje równowagę kwasowo-zasadową w tkankach
  • Zmniejsza toksycz­ność jonów metali. 
  • Redukuje poziom prozapalnych i profibrotycznych cytokin , wśród nich transformujące­go czynnika wzrostu beta 1 (TGF-beta1 – transforming growth factor-beta type 1), czynnika martwicy nowotwo­rów alfa (TNF-alfa – tumor necrosis factor-alpha), IL-8. 
  • Hamuje procesy starzenia się ludzi
  • Ma dobroczynny wpływ na układ sercowo-naczyniowy
  • Regu­luje aktywność retikularnych kanałów wapniowych, m.in. w kardiomiocytach
  • Działa antyoksydacyjnie. 
  • Unieczynnia rodniki hydroksylowe i nadtlenkowe, jest silnym „wymiataczem” tlenu singletowego.
  • Obniża stężenie dialdehydu malonylowego, wskaźnika peroksyda­cji lipidów, w sposób zależny od dawki.
  • Karnozyna jest uważana za modulator odpowiedzi immu­nologicznej w ludzkich neutrofilach, w których zwiększa wytwarzanie interleukiny 1 beta (IL-1 beta) oraz hamuje procesy apoptozy

Wszystkie powyżej wspominane cechy karnozyny mogą blokować patologiczne procesy w nerkach i hamować rozwój chorób tego narządu.

Nadciśnienie tętnicze i nerki

Jak ogólnie wiadomo nerki odgrywają dominującą rolę związaną z ciśnieniem tętniczym. Karnozyna pośredniczy w jego regulacji. W badaniach Niijima i wsp. wykazano, że u szczurów z nadciśnieniem tętniczym indukowanym octanem dezok­sykortykosteronu (DOCA) i sodem, stosowanie diety boga­tej w karnozynę powodowało obniżenie wartości ciśnienia. W innym badaniu Tanidy i wsp. zaobserwowano, że u szczurów znieczulo­nych uretanem, dożylne podanie L-karnozyny powodowało w nerkach zmniejszenie aktywności układu współczulne­go, będącego jednym z czynników patogenetycznych nadci­śnienia tętniczego. Działanie hipotensyjne karnozyny i przewodnictwo w pozazwojowych włóknach sympatycz­nych, unerwiających nerkowe łożysko naczyniowe, zależa­ło od dawki peptydu.

Karnozyna jako suplement wspomagający w stresie i depresji.

Obecnie większość ludzi żyje w ciągłym stresie, ogromne rzesze zmagają się z depresją. Przyczyn może być wiele, natomiast każde takie zaburzenie łączy się z co najmniej z jednym z podanych czynników: skróconych telomerów, podwyższonym poziomem kortyzolu i zwiększoną podatnością na dysfunkcje związane z wiekiem. 

Badania naukowe sugerują, że niedostateczna dostępność peptydu neurologicznego karnozyny, może stanowić biochemiczny związek między zjawiskami związanymi ze stresem i depresją. 

Istnieją dowody, że karnozyna może:

  • zwiększać metabolizm kortyzolu, 
  • hamować skracanie telomerów, 
  • wywierać działanie przeciwstarzeniowe w układach modelowych.

Wykazano, że suplementacja diety karnozyną tłumi stres u zwierząt oraz poprawia zachowanie, funkcje poznawcze i samopoczucie u ludzi. W związku z powyższym przeprowadzono badanie sprawdzające terapeutyczny potencjał suplementacji karnozyny w zaburzeniach stresowych i depresyjnych.

Wcześniejsze badania wykazały, że suplementacja diety karnozyną (β-alanylo-L-histydyną), naturalnie występującym peptydem neurobiologicznym, może wywierać korzystny wpływ na wydajność ćwiczeń i jakość życia człowieka. 

W innej niedawno opublikowanej pracy wykazano, że zaburzenie depresyjne (MDD) wiąże się ze zmniejszoną długością telomerów, zwiększoną podatnością na dysfunkcje związane z wiekiem i podwyższonym poziomem kortyzolu w odpowiedzi na stres, podczas gdy w dwóch innych publikacjach opisano związek między zmniejszeniem długości telomerów i zaburzeniami związanymi ze stresem. 

Powered by WordPress & Theme by Anders Norén

Social media & sharing icons powered by UltimatelySocial